Van bouwvakker tot verzorgende IG – Michels verhaal

Michel is een grote, stoere vent met een gulle lach. Jarenlang werkte hij als vrachtwagenchauffeur en bouwvakker. Het voelde vaak als moeten. Zorg? Dat was niets voor hem, dacht hij. Tot zijn moeder het voorstelde. “Ma, zo ben ik niet!” riep hij nog. Maar het zinnetje bleef hangen. Hij besloot te gaan kijken.

Die eerste kennismaking met de zorg was gemengd. Somatiek sprak hem niet direct aan, maar op een groepswoning voor mensen met dementie gebeurde iets bijzonders: een bewoonster die zelden sprak, voerde met hem een heel gesprek. “Dat deed me echt iets,” zegt Michel.

Leren ging niet vanzelf

Tijdens corona begon Michel aan een online opleiding tot verzorgende IG. Het digitale systeem frustreerde hem enorm. “Ik heb echt aan mijn eigen brein getwijfeld,” zegt hij. Hij stopte, werkte een tijd in de thuiszorg, maar merkte dat hij meer wilde kunnen betekenen. Hij koos bewust voor een BBL-opleiding tot Helpende plus in Noord-Holland. Na zijn verhuizing naar Utrecht haalde hij hier zijn diploma met mooie cijfers.

Ik wil mensen meer geven 

“Had mijn moeder toch gelijk”, grinnikt Michel. “Ik miste dus mensen in mijn vorige banen. Toen ik eenmaal als Helpende plus werkte, wilde ik al snel meer kunnen en mogen. Als ik bijvoorbeeld  ‘mijn bewoner’ onder de douche help, dan bouw ik een vertrouwensband op. Ik wil bewoners het complete zorgpakket kunnen geven. Daarom leer ik verder voor Verzorgende (VIG), ook in een BBL-constructie.

Opleiden in het Bartholomeus Gasthuis

Via een klasgenoot hoorde Michel over het Bartholomeus Gasthuis. Hij ging praten en het klikte meteen. “Hier kan ik écht het vak leren,” zegt hij. De stijl van opleiden past bij hem: opleiders werken mee op de afdeling, geven feedback over de hele dienst, niet alleen tijdens toetsmomenten. “Dat werkt voor mij. Ik krijg tips, complimenten, en voel me serieus genomen.”

Thuis in het gasthuis

Michel werkt nu op de afdeling voor somatische en palliatief-terminale zorg. “Mijn team is leuk. Laatst vroegen collega’s of ik meeging de stad in. Dat heb ik nog nooit meegemaakt!” Hij voelt zich thuis. “Hier voelt het niet als moeten, maar als kunnen. En ik kan een bekwame verzorgende worden. Wedden?”