Wet zorg en dwang (Wzd) - onvrijwillige zorg
Onvrijwillige zorg: alleen als het écht niet anders kan
De Wet zorg en dwang (Wzd) beschermt mensen die hun wil niet (meer) goed kunnen uiten, bijvoorbeeld bij dementie. Het uitgangspunt van de wet is helder: nee, tenzij.
In het Bartholomeus Gasthuis staat ieders indivuele vrijheid centraal. Soms lukt het niet om samen een oplossing te vinden. Dan kan onvrijwillige zorg nodig zijn. Dat gebeurt alleen als het écht niet anders kan.
Zo gaan wij om met onvrijwillige zorg
Wij willen onvrijwillige zorg zoveel mogelijk voorkomen. We zoeken altijd eerst naar andere oplossingen die passen bij de bewoner en zijn of haar leven. Alleen als er ernstig nadeel dreigt voor de bewoner of de omgeving, kan onvrijwillige zorg aan de orde zijn. Het kan dan bijvoorbeeld gaan om:
- het toedienen van medicatie terwijl iemand dit niet wil
- het uitvoeren van medische handelingen
- maatregelen die de bewegingsvrijheid beperken
We kijken steeds opnieuw of het anders kan. En we stoppen zodra het kan.
Zorgvuldige afweging en vaste werkwijze
Onvrijwillige zorg vraagt om een zorgvuldige aanpak. Daarom werken wij met een vast Wzd-team. Dit team bestaat uit:
- een Wzd-functionaris (specialist ouderengeneeskunde, niet betrokken bij de behandeling)
- de zorgverantwoordelijke
- de locatiemanager
Samen beoordelen zij de situatie. Afspraken leggen we vast in het zorgdossier. We evalueren regelmatig of de maatregel nog nodig is.
Leren en verbeteren
Wij willen leren van wat we doen. Daarom:
- analyseren we het gebruik van onvrijwillige zorg
- bespreken we dit in de organisatie
- delen we onze bevindingen met de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd
- houdt de Wzd-functionaris spreekuur met zorgteams en voert jaarlijks een audit uit.
- bespreekt de locatiemanager de uitkomsten met de cliëntenraad
Zo blijven we scherp en verbeteren we waar nodig.
Vragen over onvrijwillige zorg in het Bartholomeus Gasthuis? Mail ons gerust.